λουθηροσ

Κήρυγμα 26

1 Τιμ 3,16 <<Και αναντιρρήτως το μυστήριο της ευσεβείας είναι μέγα ‘  ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί ,εδικαιώθη εν Πνεύματι ,εφάνη εις αγγέλους ,εκηρύχθη εις τα έθνη ,επιστεύθη εις τον κόσμο ,ανελήφθη εν δόξη .>>

Ώ , τι πράγμα για γέλια ,ότι ο Ενας αληθινός Θεός ,η Ύψικτη Μεγαλειότητα ,θα όφειλε να είναι ενσαρκωμένος άνθρωπος ‘  ότι εδώ αυτά πρέπει να είναι ενωμένα , ο άνθρωπος και ο Δημιουργός Του σε ένα Πρόσωπο .Η λογική αντιτίθεται αυτό με όλες τις δυνάμείς της .

Εδώ ,λοιπόν ,εκείνες οι ‘’σοφές ‘’ σκέψεις με τις οποίες η λογική μας ανυψώνεται πρός τον Ουρανό να ζητά τον Θεό μας στην Μεγαλειότητά Του ,και να διερευνά εκεί ψηλά ,αφαιρείται  από εμάς .Η αφετηρία είναι σταθεροποιημένη αλλού ,έτσι ώστε εγώ θα όφειλα να τρέχω ,αντί για όλες τις γωνιές του κόσμου ,πρός την Βηθλεέμ ,σ΄αυτό τον σταύλο όπου το μωρό στέκεται ή στην αγκαλιά της Παρθένου . Ναί ,έτσι δαμάζεται η λογική .

Μη ζητάς ό,τι είναι πολύ ψηλά για σένα .Αλλά εδώ Αυτός έρχεται κάτω ,μπροστά στα μάτια μου .έτσι ώστε εγώ μπορώ να δω το Μωρό στην αγκαλιά της Μητέρας Του .Εκεί κείται ένα ανθρώπινο πλάσμα που ήταν γεννημένο όπως κάθε άλλο παιδί ,και ζεί όπως κάθε άλλο παιδί ,και δείχνει όχι άλλη φύση ,τρόπο και έργο ,παρά όπως κάθε άλλο ανθρώπινο πλάσμα ,έτσι ώστε καμία καρδιά θα μπορούσε να μαντέψει ότι αυτό το πλάσμα είναι ο Δημιουργός . Πού ,λοιπόν είναι όλοι οι σοφοί άνθρωποι ? Ποιός θα ,μπορούσε ποτέ να έχει συλλάβει αυτό ή να σκεφθεί αυτό ? Η λογική πρέπει να λυγίσει και πρέπει να ομολογήσει την τυφλότητά της ,στο να θέλει να σκαρφαλώσει στον Ουρανό και να εξετάσει το Θείο ,όταν αυτή δεν μπορεί να δει αυτό που κείται μπροστά στα μάτια της .

.